Dünya değişiyor, hayat değişiyor, mevsimler değişiyor , bizler değişiyoruz.
Değişmeyen tek şey ise biz insanoğluna ait ulvi duygular.
Aşk, sevgi, ayrılık, ölüm...

İnsanoğluna has bu ulvi duygulardan az çok herkes nasibini alır. Bu duygulardan azami derecede nasiplenmek isteyen insan bu  duyguları anlık yaşamamalı, sadece dünyada karşılığını aramamalı...

Karşılığını bu dünyada almaya çalışmak; grip bir insanın yemek  yemesine benzer. Yemekle karnı doyar; ama hiçbir lezzet alamaz.  Yemek beş duyu organıyla yenildiği zaman lezzet verir,  insana has duygular da böyledir. Hem halka hem hakka bakan yönü vardır. Bunu keşf ettikten sonra ve böyle bakabildikten
sonra yaşam anlam kazanıyor, duygular tat veriyor.