“Banyonun o soluk sarı ışığını söndürdü, tahta alçak tabureyi alıp alevler çıkan kazanın tam karşısına koyup,
oturdu. Önce sessiz sessiz, sonra böğürerek hıçkıra hıçkıra ağladı. Ağladıkça rahatlıyor, giysileri yandıkça sanki üzerindeki ağırlıktan kurtuluyor, üşümüş, çıplak vücudu alevlerin etkisiyle yavaş yavaş ısınıyordu. Giysilerin yanarken çıkardığı beyaz duman, banyonun içine dolmuştu. Kalkıp, kazanın arkasındaki, küçük, beyaz boyalı cam pencereyi araladı, banyonun her yerini kaplamış dumanlar pencerenin boşluğundan dışarı doğru süzülerek havaya karışmaya başladığında biraz daha rahatlamıştı.”
“Bazı insanlar sakin görünseler de, değer verdikleri, inandıkları insanlar tarafından kandırılıp aldatıldıklarında, aptal yerine konduklarında onlardan beklemeyeceğiniz delice şeyler yapabilirler.”
“Sahil boyu yürümeye başladı, içinde hem garip bir huzursuzluk hem de tuhaf bir boşluk hissi vardı. Polisin ondan hiç şüphelenmemesi ve tam da kurguladığı gibi, yaşlı sarhoş birisinin kendi dikkatsizliği sonucu öldüğünü düşünmeleri çok iyi olmuştu ama nedense içi hiç rahat değildi. Biraz yürüdükten sonra, bir banka oturup, denizi seyretmeye başladı, sanki derin bir kuyuya düşmüştü. Boş gözlerle gelip geçen gemilere, kıyıya yakın demir atmış teknelere bakarken o günü hatırladı.”