Her dalgada bir hatıra vardı, 
her hatırada babam...

O, yıllarını denizin tuzuna emanet etmişti. 
Ellerinde emek, 
sesinde rüzgâr,
suskunluğunda iyot kokusu vardı.

Denizle konuşurdu babam.
Kimse duymasa da 
dalgalar onu anlardı.

Terasında sarmaşıklar büyürdü.
Zaman, duvarlara sarılır gibi sarılırdı ona. 
Saçı sakalı yıldız düşmüş gibi ağarmıştı; 
ama gözleri hâlâ maviydi.
Derin, sakin, güvenli...

Evlatlarını beş yapraklı yoncaya benzetirdi. 
Her birimize sevgisini başka bir ilmekle ördü. 
Bizi büyütürken kendini eksilttiğini 
hiç söylemedi.