Çağdaş düşüncenin en özgün isimlerinden Paolo Virno, bireysel bir bellek yanılması olan déjà vu olgusundan yola çıkarak toplumsal ve siyasal bir zaman analizine davet ediyor. Bu eserde bireysel bir bellek sapması gibi görünen déjà vu fenomenini siyasal bir ontolojinin merkezine yerleştiriyor.

Virno, "şimdiki zamanın hatırası" kavramını post-Fordist toplumlardaki kolektif felç halini anlamak için bir anahtar olarak kullanıyor. Tarihin sonuna dair anlatıların aslında metafizik bir gerçeklikten ziyade, "yeni" olanın ortaya çıkışını engelleyen bir zaman algısı bozukluğu olduğunu ileri sürüyor ve “Siyasal bir değişim nasıl mümkün olabilir?” sorusunun cevabını arıyor.

Déjà Vu ve Tarihin Sonu, tarihin akışını tıkayan o görünmez engeli ve belleğin krizini anlamak ve zamanı yeniden inşa etmek isteyenler için kuramsal bir manifesto niteliğinde.