Bir ev düşünün. Temeli çatlamış. Duvarları suskun.
Saatleri birbirine düşman.

Agâh “Tek başına bir adamım,” diye haykırırken aslında en kalabalık yalnızlığın içindedir. Âsi susar.
Çocuklar kapı aralıklarında büyür. Ev, rakı kadehlerinin buğusunda yavaş yavaş erir. Ama mesele yalnızca bir adamın öfkesi değildir.

Mesele; Bir bakışın körlüğü, Aynada tanınmayan bir yüz, Çamurdan yapılan bir baba,
Yıkılmaması için temeli inatla bastırılan bir ev, Kaçıp gitmek için şekillendirilen bir at,
Ve kuşaktan kuşağa taşınan görünmez bir yangındır.

“Ben, babam gibi olmayacağım.” Bir çocuk bunu söylediğinde dünya gerçekten değişir mi?
Yoksa akrep ile yelkovan sonsuza dek aynı kavgayı mı sürdürür?

Bu roman;
alkolün buğusuna, erkekliğin ezberine, suskun kadınların sabrına,
baba gölgesinde ezilen çocuk kalbine ve
“Değiştir,” diye haykıran bir ruhun paramparça yankısına ayna tutuyor.

Kendinizi bir anlığına Agâh’ın yerine koyun.
Ya da Ezel’in.
Ya da çamurdan yapılmış o toprak babanın.

Çünkü bazen en büyük soru şudur:
Gerçekten değişmek mümkün mü yoksa sadece tekrar mı ederiz?