Bir sabah, Josef K. herhangi bir şey yapmamış olmasına rağmen tutuklanır. Suçu nedir, bilemez. Yargılandığı da söylenemez zira mahkeme her yerdir, karşılaştığı her insan bir yargıç, girdiği her oda bir duruşma salonudur. Yüzyıllardır değişmeyen bir manzaradır bu. Dava, bir hukuk hikâyesi değildir, insan muammasının romanıdır. Sfenks’in bilmecesini çözdüğünü sanan Oidipus gibi, Josef K. da cevabı bildiğini zanneder, ta ki sorunun kendisine yöneldiğini fark edene dek. Kafka, K.’yı daha başından beri içinde bulunduğu bağlara; kurumların, rollerin, yasanın, başkalarının bakışlarının ördüğü o görünmez dokuya yavaş yavaş teslim eder. Kimlik katlarının tek tek açıldığı, insanın kendi boşluğuyla yüzleştiği trajik bir açımlanma… Suçsuz olduğu hâlde yargılananın hikâyesi, suçlu olduğunu çok iyi bildiği hâlde hiç yargılanmayanları yüzyıllardır aklar. Roman bitmedi. Dava sürüyor.