“Çıkmaz bir sokaktı belki ama ucu çocukluğa, dostluğa ve hayata açılıyordu.”

Adana’nın tozlu caddelerinden birinde, her evin kapısının birbirine çıktığı, hüznün ve neşenin paylaşıldığı bir "çıkmaz sokak"... Ufuk Höcü; Çıkmaz Sokak İnsanları’nda okuru zamanın durduğu o masalsı yıllara, 1970’lerin Türkiye’sine doğru bir zaman yolculuğuna çıkarıyor.

Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan bir ailenin sendikal mücadelelerle şekillenen hayatı, mahallenin lakaplı karakterleri, yazlık sinemaların büyüsü ve bir çocuğun gözünden dünyayı anlama çabası; bu eserin sayfalarında gerçeğin samimiyetiyle birleşiyor. Çıkmaz Sokak İnsanları, bazen bir sapan taşıyla çocukluğun tehlikeli heyecanını, bazen bir top oyununda kaybedilenleri, bazen de lokumla tatlanan bir sünnet düğününün buruk sevincini hatırlatıyor.

Bu kitap sadece bir otobiyografik anlatı değil; aynı zamanda kaybedilen o "eski" komşulukların, yerel efsanelerin ve sevginin en saf halinin bir belgeseli. Yazar okuru kendi köklerine, çocukluğunun vatanına davet ederken hafızaların derinliklerinde kalmış o unutulmaz melodileri yeniden yankılandırıyor.

Siz de o sokağın kapısını aralayın ve kendi çocukluğunuza "anlasana" deyin.