Dört kadın terasta, ölmek üzere olan bir hastanın son nefesini bekler gibi, ara sıra kafalarını kaldırıp birbirlerinin yüzüne bakarak, ama hiç konuşmadan, uzun zaman oturdular. Bakışları endişeli, hareketleri durgundu. Bir saat kadar sonra uzaklardan üst üste üç el silah sesi duyuldu. Ardından silah bir kere daha patlayınca kimsenin yüzünde renk kalmadı. Meral Hanım ellerini açıp zor duyulan bir sesle mırıl mırıl dua etmeye başladı.
Her saniyesi can yakan yarım saat daha geçmişti ki peş peşe iki cip hızla gelip Nurten Hanım’ın evinin önünde durdu. Öndeki cipin camından kafasını çıkarıp yukarıya bakan Erol, terasın küpeştesine çiçekli saksılar gibi sıralanan sevdiklerine gülümseyerek el salladı.