“Tu li çi temaşe dikî mamocan? Çi ye ew tiştê ku evqasî tu dûr biriye?” 
Min serê xwe bi berjor ve rakir, li ezman nêrî û got: 
“Rojavabûn...”
Ew şaş ma.
Wî jî lê nêrî. 
Lê li çi?
Ji ber ku çavên wî li tiştekî cuda digeriya, nikarîbû bibîne.
Divê min jê re rave bikira...
Min xewna sî salî, di nav çend kêlîkan de, bi kurtahî jê re rave kir. 
Min hinek ji çîroka xwe jî pê re parve kir, ne ji girêkên giyanê xwe...
Wê gavê...
Çîrokek di rûyê wî de jî xuya kir.
Wî hewl dida ku bi min re empatiyê bike...
Pir hindik kes dikarin vê yekê bi ser bixin.
Dûrbûna di navbera me de, kurtir kir.
Hinek ji wê dûrbûnê heland.
Min ew ji çavên wî fêm kir:
Belkî cara yekem bû ku wî jî, bi rastî rojavabûnek bi wê şêweyê didît. Temaşe dikir…
Belkî beriya wê bi sedan caran lê nihêrîbû, lê…