Bu roman, dünyada sayıları giderek azalan yaklaşık sekiz yüz bin Rumca konuşurdan biri olan Çaykaralı Yaman’ın yaşamına tutulan içten ve sarsıcı bir ışıktır. Bir bireyin öyküsünden yola çıkarak bir halkın belleğine, suskunluklarına ve direncine uzanır. Rumca ile Türkçenin sözcükleri, gelenekleri ve ortak ekinsel belleği; yoksulluğun, yoksunluğun ve bağnazlığın sert ikliminde iç içe geçer.
Çaykaralı Yaman, bu zorlu coğrafyada, buzla kaplı bir dünyanın ortasında açan bir kardelen gibi, inatla ve sessizce var olmayı başarır. Yalın ama derinlikli anlatımıyla eser; yalnızca yerli Rum yurttaşların değil, sınırın ötesindeki Yunanistanlı okurların da yüreğine dokunur. Sayfalar ilerledikçe iki halkın paylaştığı ortak acılar, sevinçler ve kültürel izler görünür hâle gelir; geçmiş, bugüne fısıldayan bir hatıraya dönüşür. Bu roman, bir hayat öyküsünden çok daha fazlasıdır: Unutulmaya direnen bir kimliğin, insan kalabilmenin ve ortak belleğin edebî tanıklığıdır.