Clara için dünya giderek daralan bir alana dönüşüyor: bu ev, bu çürüyen duvarlar, en üstteki o kapalı alanın verdiği daracık nefes. Dışarısı tehditkâr ve belirsizken, gerçeklik ile hayal arasındaki çizgi siliniyor; içeride ise korkular ve içgüdüler güç kazanıyor. Bir zamanlar umudun küçük bir kıvılcımı olan bebeği Flor’un gelişiyle birlikte, Clara’nın zihni daha da içe kapanıyor; komşularla ilişkiler güven yerine paranoyaya kayıyor ve evin taşları gibi her şey yavaş yavaş çökmeye başlıyor.
Bu kısa ama yoğun roman, sınırları daraltılmış bir dünyada insanın özgürlük, korku, şiddet ve kayıp duygusuyla verdiği amansız mücadeleyi soluk soluğa yaşatıyor. Fernanda Trías, Çatı Katı’nda yalın ama tavizsiz diliyle okuru Clara’nın tedirgin adımlarını izlemeye mecbur bırakıyor – sanki biz de o evin içine hapsolmuş gibiyiz