Güneş kaybolduğunda, yerine yapay bir ışık tanrı inşa ettiler.
İnsanlar taptıkları yapay güneş ışığında kristal şehirlerde yaşarken; sorgulayanlar ve boyun eğmeyenler yer altının toprak, beton ve paslı demirden oluşan karanlık tünellerine sürüldü,
10 yaşındaki Aren hayatında gerçek güneşi hiç görmedi. Ama dedesi Kâmil’in kulağına fısıldadığı o söz zihnine mühürlendi “Işık Baba dedikleri, insan yapımı bir aldatmaca”
Gün geldi, yapay güneş sustu. Dünya buzdan karanlık bir cehenneme dönerken, sahte ışığın efendileri krallıklarını yer altına taşıdı. Halk tünellere doluşturuldu, isimler sayılara dönüştü.
Herkes Başkan’ın otoritesi altında duvarlardan yankılanan metalik bir sesle yönetilen buz karıncasıydı artık.
Ancak karanlık kendi direnişini doğuracaktı. Klostrofobik bir dehlizden, göz kamaştırıcı bir aydınlığa uzanan epik yolculukta güneşin zaptı yakındı.