Divan şiiri, yalnızca estetik bir üretim alanı değil, aynı zamanda şiirin nasıl üretileceği, önceki şairlerle nasıl ilişki kurulacağı ve özgünlüğün nasıl belirleneceği üzerine inşa edilmiş köklü bir düşünce dünyasıdır. İntihal ise bu gelenek içinde kendine özgü bir kavramsal çerçeve kazanmış, zamanla edebiyatın sınırlarını aşarak etik ve hukuki boyutlarıyla da tartışılan çok katmanlı bir olgu hâline gelmiştir. Bu kitap, intihali klasik Türk edebiyatının kendi kavram dünyası, estetik anlayışı ve eleştiri geleneği bağlamında ele almaktadır.
Tezkirelerden belâgat kitaplarına, divanlardan mesnevilere uzanan geniş bir literatüre dayanan eser, intihali nazire, tazmin, tercüme, tetebbu ve diğer edebî uygulamalarla ilişkisi bakımından değerlendirerek kavramın klasik edebiyattaki yerini açıklığa kavuşturmaktadır. Ayrıca şairlerin intihale dair yaklaşımlarını kendi metinlerinden hareketle inceleyerek klasik Türk edebiyatının eleştiri kültürüne ve telif anlayışına da ışık tutmaktadır.
Klasik metinlere dayalı ayrıntılı incelemelerle hazırlanan bu kitap, divan şiirinde intihal olgusunu tarihî, edebî ve kültürel boyutlarıyla ele alan kapsamlı çalışmalardan biri olarak yalnızca divan şiiri araştırmacıları için değil, edebiyat kuramı, metinlerarasılık, telif ve intihal çalışmalarıyla ilgilenen araştırmacılar için de önemli bir başvuru kaynağıdır.