“Zulme hizmet ettim,” dedi Hasan sessizce.
Ama sesi burada yok olmadı.
Tüm âleme yayıldı.
Bir yaprak kımıldadı, bir yıldız titredi.

Ahmet yaklaştı.
“Ama sonunda hakikate gözünü açtın.
Bu az şey değildir.”

“Çok geç değil mi?” dedi Hasan.
Ahmet gülümsedi.
“Rahmet, geç kalanlar içindir.” dedi...