Arkamda yıkılmış bir bina, önümde yeniden filizlenen bir umut vardı.
Antakya’nın yorgun taşları, geçmişin ağırlığını taşırken; ben o taşların arasından yükselen dayanışmayı, sevgiyi ve inadı yazmak istedim. Çünkü bu şehir, yıkılınca bile yeniden direnen bir ruha sahipti.

Bu kitap, yalnızca bir kentin değil, bir kültürün, bir sofranın, bir duasının ve bir dayanışmanın hikâyesidir.
Her sayfasında, kaybolmasın diye kayıt altına alınmış bir ses; her satırında, yüzyıllardır süren bir birlikte yaşama öğretisi var.

Yıkıntının önünde çekilen o fotoğraf, benim için bir son değil, bir başlangıçtı.
Çünkü Antakya, bize hep aynı şeyi öğretir: “Toprak yıkılsa da kök kalır.”