“Hiç kimse, şansına inanan biri kadar şanslı değildir!” derler. Ben, hiçbir zaman şanslı olmadım. Şans, başkalarına dağıtılan bir armağandı sanki; bana hiç uğramadı. Belki de önce hak etmek gerekiyordu. Ben hep ‘az’ kalmıştım; sevgide, huzurda, aitlikte. Ve her iyi şeyin ardında gizlenen karanlığı bekledim.
Mutluluğu paylaşmadım. Çünkü paylaşmak, kaybetmekti.
Bekledim... İki gün güldüysem üçüncü gün ne zaman çökecek diye. Susturdum içimde filizlenen her sevinci, boğarcasına. Sakladım... Çünkü söylersem kaçar sandım. Birine anlatsam, elimden uçacakmış gibi... Dile gelirse, yok olacakmış gibi. Hayal bile kurmadım. Umut? Onu hep yarıda bıraktım. Kızdım kendime, karamsar olduğum için.
Ama yaşadıklarım beni çoktan öyle biri yapmıştı. Her “Artık yolum açık!” dediğimde, biri fısıldar gibi, “Nermin’in yoluna bir taş daha koyalım,” diyordu sanki.
Belki de karamsar değilim. Sadece... Biraz kimsesizim. Biraz da mutlu olamayacağımdan korkuyorum.