“Hâl böyle olunca da dev anası evlatları, doğduğu topraklarda dümeni elinden kaçırmış. Öyle ki zembereğinden boşanmış bir saat gibi dönen dümeni bir daha tutma, yakalama imkânı kalmamış. Üstelik on yıllardır belirsiz bir rotada sürüklenen gemiye şimdi bir de pruva kısmından, yani tam baş taraftan, İttihat rüzgârı musallat olmuş. Maalesef geminin bundan kaçarı da yokmuş! Öyle ki tüm yelkenleri bu rüzgârla dolmuş... Ve gemi, bu güçlü ama acemi rüzgârın önünde tehlikeli, karanlık sulara doğru savrulur olmuş...

Geminin yolcuları olan halk da artık elde tutulamıyormuş. Çünkü askerler, yani bir zamanın disiplinli tayfaları şimdilerde bir başıbozuk gibi hareket ediyormuş. Ne emir alıyor ne komuta dinliyormuş. Kaptanın çığlıkları duyulamıyor, duyulsa da kaptan kale alınmıyormuş. Böyle olunca halk da geminin selametine dair inancını günden güne kaybediyor, kendi başı telaşına düşüyormuş. O zaman ortaya ne çıkıyormuş? Her tarafı karabasan gibi saran, soluk aldırmayan bir kaos çıkıyormuş. Bu kaos ortamında gemi şimdi kayalıklara doğru son hız gidiyormuş. Sanki bu yolculuk, geminin son yolculuğuymuş..."