Kitap, Oktay Etiman’ın hayatının anlamını da özetleyen Jean-Paul Sartre’nin bu sözleriyle başlıyor. Oktay Etiman, THKP-C’nin en ses getiren eylemlerinden, 12 Mart’ın ağır işkencelerine, uzun yıllara yayılan zindan deneyiminin ardından, sakin ama son derece inatçı bir bilgelik çağına uzanan bir yaşam sürdü. Kitap bu yaşamın ayrıntılarını anlatırken bir yandan da onun hayat felsefesini ortaya koyuyor.
Türkiye’nin yakın tarihinde 68 ve 78 kuşakları; rüzgârı arkasına alanlarla yangının tam ortasından geçenlerin ortak hikâyesidir. Oktay Etiman ise bu iki fırtınalı zamanın tam kesiştiği yerdeydi. O, ne geçmişin imtiyazlı bir öncüsü edasıyla öne çıkan ne de yenilgilerin ardından kabuğuna çekilen; eğilmez ama incelikli bir duruşun simgesidir.
Oktay Etiman’ın sözünde emir yoktu, terazi vardı. Ahlak, düşünce ve eylemin kesiştiği o incecik çizgi tam oradaydı. Onun yaşamı, bir kahramanlık masalından çok, katıksız bir insan kalabilme mücadelesiydi.
Kitap bir devrimcinin en yalın, en sahici portresini sunuyor. Bir devrin nabzını tutan, bir kuşağın sessiz vicdanına dokunan onurlu bir ömrün hikâyesi…