“Mirov gava ku xwe pir mezin dibîne, dixwaze cîhana dora xwe jî mezin bibîne. Lê dibe ku cîmeta rastîn di nav dilovaniya biçûk a li hemberî jiyanê de veşartî be.”
Di şanoya Bihușta Xulam de, mirov ber bi rêwîtiyeke nedîtî ve diçe. Guneh û xeyalên piçûk ên mirovekî ku hem li ser rûyê erdê û hem jî di hişê xwe de rêçizika “xulamtiyê” hildigire. Lehengê sereke, Qutbedîn (Xulam), temsîla mirovekî bindest, feqîr û di heman demê de yê ku ketiye bin bandora tirsa mela û axayan dike. Xulam, ji tirsa mirinê û di nav alozîya pirsên milyaketan de çavên xwe di tabûtê de vedike, trajîkomediya pîrozî êdî dest pê dike. Mîzah di vê berhemê de ne tenê ji bo kenandina xwîner e; wekî amûreke tûj e ku bi rêya wê tabûyên li ser ol, laşê mirov, zayend, otorîte û tirsên rojane tên pûç kirin.