Geçmiş, şimdi ve gelecek arasındaki o ince çizgide, yok olmakta olan bir gezegenin son sirenleri Grace’in bu yıkıma ait olmadığının en keskin habercisidir. Hayatı cehenneme çeviren katı yönetim ve yasaklar silsilesi gezegenin sonunu hazırlarken Grace’i ve bu yozlaşmış düzene yabancılaşan herkesi, gelecek sandıkları kadim geçmişe, yani kaçınılmaz bir “şimdi”ye doğru sürükler.
Bu sürüklenişin sonunda Grace, zamanın donduğu ve mekânın silindiği mutlak bir beyazlıkta gözlerini açar. Artık bildiği bütün doğrular birer sanrıdan ibarettir.
Hafızanın yük, unutuşun ise sistemin devamı için zorunluluk sayıldığı bu steril ortamda dışarıdaki sahte gürültülerin yerini tekinsiz bir otoritenin sesi alır: Kurtarıcı.
Bu ses, fısıltılarıyla Grace’in zihnindeki en güçlü savunmaları aşar. Onun gerçekten kurtuluş vadedip etmediği ya da Grace’i kendi varlığına yabancılaştıracak geri dönülmez bir eşiğe sürükleyip sürüklemediği belirsizdir.
Grace artık asıl savaşıyla baş başadır: Özgürlük, kapısı olmayan bir odadan dışarı adım atmak mıdır yoksa o sesi var eden zihne çizilmiş bütün sınırları kökünden reddetmek mi?