”Na dayê, hewce nake! Ew kar teva bû!”
Dayikê bi tiliyên xwe girikê, hestirkên li ser gepên wî paqij kirin, serê wî ber bi xwe ve kişand û li nava çavên wî yên sorbûnî bi êvîneke dil dihelî mêzekir û pirsî:
”Çima hevce nake, hi? Ka bêje çawa teva bûye?”
”Min wê re gepkiribû û gote min ku; `min keziyê xwe dayê Êwez!..”
Dayika bêçare, wekî henasa wê ya dawî be, bi zorê xwest wê gotinê misoger bike:
”Guliyê xwe daye Êwez ?!”
”Erê!”