Arena`ya 1946 Kasımın dokuzunda çıktım. Çakma değil harbi 46`yım. Kuyruğa 1959`da girdim. Girerken şöyle kafamı uzatıp kuyruğun gittiği yere bir baktım. Ucu Kaf Dağının arkasındaydı ama beklersen elbette sıra gelecekti. İşte o gün böyle bir beklemenin ardından geldi.

Baharı, kışı, yazı , rüzgarı, fırtınası, sızısı, arada bide dramı, İki üç yılda bir de kahkahası…

Kışlarına basarak, yağmurlarında ıslanarak, hasosu, tersosu,  daha çok da terso ağırlıklısı…

Hediyelerle, ihtarlarla, ödüllerden cezalara tam tamına  35 yıl…

Kuyruk, *Ben bittim, sıran geldi* demez mi? Bitmeyen sonu olmayan ne var ki?

Sağ olsun 35 de yalnız gelmedi. Cemil cümle, 7 sülale…

35 yıl, 420 ay, 1820 hafta, 12.775 gün, 306.600 saat,  vay mahşallah.

Hadi vira bismillah…