A., kendini tanıtmıyor aslında. Tanıtmaya çalışıyor, ama her cümle bir başkasına sapıyor; her açıklama yeni bir soruya dönüşüyor. Yalnız yaşayan, işten kovulmuş, kanserini tedavi ettirmeyi reddeden ve neredeyse bir yıldır evinden çıkmamış bir adam,  fakat bu bilgilerin hiçbiri onu anlatmıyor.
Ben A., bir insanın dört duvar arasında kendisiyle, aynalarıyla, bir çiçeğiyle ve nihayetinde ölümün kendisiyle kurduğu o tuhaf, çıldırtıcı, zaman zaman keskin bir mizaha dönüşen hesaplaşmanın kaydıdır. “Sevgili dostlar” diye sesleniyor bize ama onlara güvenmiyor, onları sevmiyor, onları istiyor.
“Konu herhangi bir şekilde ben değilim, herhangi bir şekilde siz de değilsiniz. Yalnızca yoldan geçenlerin üzerine giydireceğimiz bu birbirinden alakasız ve yakışıksız kıyafet konulu cümleler…”
Parçalı zaman, sayılara saplantı, kelimelere küsme, mutfak baharatlarıyla kurulan dostluklar ve ayna odaları A.’nın dünyası sistematik bir yıkımın değil, sistematik bir varoluşun haritasıdır. Sonuç mu? Suçlu asla A. değildir. Ya da öyle söylüyor en azından.