Cumhuriyet dönemiyle birlikte hız kazanan Türkçeleştirme çalışmaları, Türkçenin söz varlığında önemli dönüşümlere yol açmıştır. Özellikle Batı dillerinden Türkçeye giren alıntı sözcüklere karşılık üretme çabaları, Türk Dil Kurumu öncülüğünde sistemli bir dil planlaması süreci olarak yürütülmüştür. Ancak önerilen Türkçe karşılıkların yazılı dilde ne ölçüde benimsendiği ve kullanımda ne derece yerleştiği sorusu, çoğu zaman nitel gözlemlerle değerlendirilmiş; nicel ve derlem temelli ölçümler sınırlı kalmıştır.

Bu çalışma, 1972–2008 yılları arasında Batı kökenli alıntı sözcüklere önerilen Türkçe karşılıkların kullanım sıklığını toplamda 1 milyar 200 milyonu aşkın sözcükten oluşan geniş ölçekli yazılı Türkçe derlemleri (corpus) üzerinden incelemektedir. Derlem dilbilim yöntemleri ve frekans temelli ölçütler kullanılarak, önerilen karşılıkların yerleşme düzeyi, kullanım oranı ve yazılı dildeki tutunma gücü sayısal verilerle ortaya konulmaktadır.

Elde edilen bu bulgular, Türkçeleştirmenin yalnızca sözcük üretimiyle sınırlı bir süreç olmadığını; biçimsel uygunluk, anlamsal şeffaflık, zamanlama ve kurumsal kullanım gibi değişkenlerle birlikte ele alınması gereken çok boyutlu bir dil planlaması meselesi olduğunu göstermektedir. Bu yönüyle eser, Türkçeleştirme politikalarının başarısını değerlendirmeye yönelik nicel bir çerçeve önerirken; söz varlığı çalışmaları, dil planlaması ve derlem dilbilim alanlarına teorik ve metodolojik katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Dilbilimciler, sözlük bilimciler, dil politikası araştırmacıları ve Türk dili üzerine çalışan akademisyenler için kapsamlı ve veri temelli bir kaynak niteliğindedir. Türkçeleştirme çalışmalarına ilişkin tartışmalara ölçülebilir göstergelerle katkı sunan çalışma, alan yazında önemli bir boşluğu doldurmayı hedeflemektedir.