İki gün sonra hastane bahçesinde mahşeri bir kalabalık vardı. Çalışanlar bu kadar insanın neden geldiğini anlayamamıştı.
Okul kıyafetleriyle onlarca sevgi öğrencisi…
Çocuklarıyla el ele veliler…
Başarı Okulu’nun bütün öğretmenleri…
İş kıyafetleriyle işçiler, esnaflar, pazarcılar, satıcılar, vatandaşlar…
Fırtına Fatih ve futbolcular…
Diğer okullardan öğrenciler, öğretmenler… 
Baştan sona olayı görüntüleyen yerel kanallar…
Kan verenler, gönül verenler…
Bu güzel insanların hepsi Aylin için toplanmış, ellerini gökyüzüne kaldırmış, kalplerini Allah’a açmıştı. Dillerde dualar…
Biliyorlardı. “Allah, dua edenin, duasına cevap verir.” 
Birazdan yoğun bakımdan çıkarılıp ameliyata alınacaktı bu birliğin, beraberliğin mimarı.
Gözlerinin yeşil olması tesadüf değildi. Yoksa bunca insanın sıradan hayatında umutlar nasıl yeşerirdi? Gözler ki, bir dünyaya bakar ama ardında binlerce âlem saklar.