Bazı insanlar hayatımızdan giderken yalnızca kendilerini götürmez; soramadığımız soruları ve bir gün öğreniriz sandığımız cevapları da beraberlerinde götürürler.

Aslı, babasının ölümünden sonra geçmişin artık değişmeyeceğine inanıyordu. Ta ki geride kalanların arasında bulduğu eski bir fotoğraf, Kemal’in hiç anlatmadığı yıllara açılan bir kapıya dönüşene kadar.

Fotoğrafın arkasında tek bir isim vardı:

Leman.

Başta yalnızca bir isimdi. Ama Aslı onun izini sürdükçe yıllardır saklanan mektuplar, yarım bırakılmış hikâyeler ve susmayı seçmiş insanlar çıktı karşısına. Aslı, babasının geçmişinde yarım kalmış bir hikâyenin peşine düştüğünü sanıyordu. Oysa her cevap, onu bildiği hayatın biraz daha dışına çıkarıyordu.

Çünkü bazı gerçekler unutulmaz. Yalnızca birinin onları bulmasını bekler. Bir fotoğraf. Bir isim. Kırk yıllık bir sessizlik.