Babacık esprileri zayıf “sözoyunlardan” çok daha fazlasıdır. Sosyal ve psikolojik bir olgudur. Bağlantı kurma arzusundan kaynaklanan bir eylem olarak kabul edilmektedir. Bu esprileri tarihi antik kelime oyunlarından modern internet kap-ilet esprilerine (meme) kadar uzanır, ancak temel işlevleri hep aynıdır: Bağlantının sıcaklığının esprinin niteliğinden çok daha önemli olduğu, paylaşılan, sağlıklı ve güvenli bir etkileşim anı yaratmak.
Babacık esprileri Doğu toplumlarında Batı toplumlarında ve internette ulaştığı yaygınlığa ulaşmamıştır. Kasıtlı olarak sıradan, yapmacık ve öngörülebilir bir espri türüdür. "beklenti saptırması, esprisiz espri" özellikleriyle belirgindir ve genellikle sözcük oyunlarına dayanırlar. Babacık esprisinin ayırt edici özelliği, bir baba tarafından anlatılması değil, bir babanın üslubuyla anlatılmasıdır: sağlıklı, masum ve kahkahadan çok “amaaan babacık!” sızlanmasına yol açan tahmin edilebilir, genellikle “mizahı kendinden menkul” bir espri olarak sunulur. 
Bu kitap özellikle giriş bölümündeki inceleme mizahın tarihi, psikolojisi ve sosyolojisi ile ilgilenenler için ilginç olacaktır.