Bazı pencereler dışarıyı değil insanın içini gösterir. Sabah ezanının sessizliği rahmete dönüştüren daveti köyün üzerine usulca yayılırken gecenin karanlığı yerini ilk ışıklara bırakıyordu. Ayşin, bir evin içinde, bir pencerenin kenarında hayatın geçip gidişini izliyordu sessizce. Gidenleri, beklenenleri, hiç gelmeyecek olanları... Bir yol uzanıyor yeşilliklerin arasından, kimi zaman umut kimi zaman keder olan… Bahçedeki ağaçlar ise yalnızca mevsimlere değil, söylenemeyen hikâyelere de tanıklık ediyor. Bu roman yokluğun içindeki sabrı, gündelik hayatın sessiz direnişini ve bir kadının görünmeden var olmasını anlatıyor. Ayşin`in Penceresi, kaybetmenin, sabretmenin ve tevekkülün iç içe geçtiği; insanın en karanlık anlarında bile Rabbine tutunmasının nasıl bir umut yeşertebildiğini anlatan, yüreğe dokunan bir roman… Sözle değil sessizlikle konuşan bir hikâye. Ayşin’in Penceresi; beklemenin, kabullenişin ve inancın romanı.