Dağların arasındaki küçük bir köyde, daha on iki yaşındayken penceresinin önünde sessizce ağlayan bir kız çocuğu vardı... Ayşa...
Dünyayı puslu gören gözleriyle, insanların görmezden geldiği aciları çok net görüyordu.
Annesini küçük yaşta kaybetti. Üvey annesinin sevgisizliğiyle büyüdü. Çocukluğunu yaşayamadı.
Bir yarım çuval buğday karşılığında, babası yaşındaki bir adama verildi. Henüz oyuncaklarla oynaması gereken yaşta, hayat onu bir kadın olmaya zorladı.
Ama bazı insanlar kırılmaz...
Bazı insanlar ne kadar ezilirse ezilsin, içlerinde sönmeyen bir ışık taşır.