“Türk aydınını kişiliğiyle, ahlakıyla birlikte yazmayı  deniyorum. Bu aydını eyleminin ürünü olarak ele almamdan  ileri geliyor; eylem, kesinlikle kişiliği ve ahlakı belirliyor.”
Yalçın Küçük, aydın tartışmalarına kaldığı yerden devam  ediyor!
1930’lu yılların sonundan 1950’li yıllara kadar olan süreci “Restorasyon Dönemi” olarak tarif eden Küçük; bu uğrakta  aydının kayan zeminini, aydına yüklenen popülizm zehrini ve şabloncu düşünce biçimlerini deşifre ediyor. Devamında Küçük, Türk aydınının teorik açmazlarını  çözümlüyor: Ütopya ve polisiye edebiyat geleneğinin zayıflığı,  aydını, akılcı bir düzenin olanaklarından dedüksiyon ve analiz yetisinden uzaklaştırıyor. Mizah, teorik kısırlık karşısında mücadeleci aydınının önemli bir damarı oluyor. Bir aydın olarak Aziz Nesin’in kendini inşası, bu bağlamda işleniyor.
Küçük’ün kapanışı, “Aydınlar Dilekçesi” olarak bilinen karşı çıkışın serimi oluyor. “Eylülist” rejime karşı çıkan aydınların “tepki duyabilen ve tepkisini yüreklilikle dile getirebilen” bir  halk için verdikleri mücadele selamlanıyor.
Aydın Üzerine Tezler 4; bulutsuz bir gökyüzünde patlayan  yıldırımlar gibi, “Eylülist” rejimin üzerine yürüyen gök  gürültülerini anımsatıyor.