İki yol ayrımı vardı. Sunduğu her yol ayrımından sonra, uçurumun kenarında kalan zamanın dahi unuttuğu zamansızlığa yol alan biriyim işte. Sonsuzluğa açılan yolculuğuma hazırsanız başlayalım.
Sevgili kendim… Otuzlu yaşlarım. Hayatıma giren insanlar. Aynalarım, aynılarım, yansımalarım, onlarca benli insanlar. Benden aldıkları ve bana kattıkları. Hepsine minnettar oluşum. Şimdi benim değişimim, kendimi bekleyişim… Etrafımdaki herkesi tam da bu yaşta keşfedişim.
Sevgili kendim, şimdi sen zamanı! Bekliyorum ve seni görmek için sabırsızlanıyorum. Belli ki gelmene çok az kaldı.
Ben Leyla. Bazı insanlar uçan kuşa, kelebeğe ve hatta bir yaprak tanesine dahi anlam yüklerler. Kendimi keşfetme yolculuğumun daha en başındayım; bunun farkındayım. Yola başlamak da çok büyük nimetmiş aslında.
Onca karmaşa, mücadele, telaş yanında yola koyulmuş olmak... Bunun nimet olduğunu farkına varmak. Her şeyin kontrolümüz altında oluşunu sanışımız ve dahi kontrolde tutma çabamız — “hayat mücadelesi” dedikleri olay hani nerede? Ne kadar da yavan gelmişti bana. Ne bir yaşayış ne bir kavrayış ne bir öngörüm vardı bu olayda.
Sıradan sandığımız hayatlarımızın sır perdesini ne denli aralayabildik?
Yaşanacaklar, ölümün son olmayışının; hatta hepimizin ölümsüz oluşunun ispatı olacaktı. Sonsuzluğun ruhu her zerremizde gezinirken, ölüm nasıl son olabilirdi ki?