Bazı yaralar kapanmaz; insan yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir. Bazı yollar ise bizi hiç bilmediğimiz yerlere değil, yıllardır uzak kaldığımız kendimize götürür.
Deniz, çocukluğundan beri hayatın eksilttikleriyle büyümüş bir kadındır. Sevilmenin, ait olmanın ve görülmenin peşinde çıktığı yolculukta kimi zaman başkalarının sevgisine tutunur, kimi zaman kendi sessizliğinde kaybolur. Geçmişin izleri, yarım kalmış ilişkiler, karşılaşmalar ve ayrılıklar onu tekrar tekrar aynı sorunun karşısına çıkarır: İnsan, aradığı şeyi gerçekten dışarıda mı bulur?
Hayat Deniz’i savurdukça o yeniden ayağa kalkar. Her düşüşünde biraz daha değişir; her kaybında kendisine biraz daha yaklaşır. Çünkü bazen karanlık sandığımız şey ışığın yokluğu değil, ona bakmayı unutmamızdır.
Ay Aslında Hep Oradaydı, bir kadının çocukluğundan yetişkinliğine uzanan hayatının içinden; sevgiye, yalnızlığa, aidiyete, kadın olmaya, yaralara ve iyileşmeye dokunan bir roman.
Ve belki de insanın en uzun yolculuğu, sonunda şu gerçeği fark etmek içindir:
Aradığın ışık hiç kaybolmadı.
Sen yalnızca bir süre gökyüzüne bakmayı unuttun.