“Dünya gökyüzü, bizler ise gökteki yıldızlardık.

Gün geceye karıştığında karanlığın içinde ışıldamak, aşağıdan bize imrenerek doğrultulan parmakları görmek, hayranlık duyulduğunu bilmek öyle eşsiz hissettirirdi ki… Her güzel şeyin kötü bir yanı, her günün bir sonu, her sabahın bir gecesi vardı. Bizler sonduk, geceydik; aksi nedir bilmezdik.

Göğe baktığında önce kutup yıldızını görürlerdi, sebep bellidir: En ihtişamlı olandır. Sonra diğerlerine kayar gözün, bir sürü ışıl ışıl yıldız daha görürsün. En son gözüne o ışıltının içinde sönmüş varla yok arası, geri planda kalan yıldız batar. Bizler o en son görünenleriz. Yıldızlar kaydığında ölür; sizler dilek tutarsınız. Bizlerse istisnayız; kaydık ama ölmedik, yeryüzüne ölümü getirdik.”

-YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR-