“Lisedeyken öfkem şekilsiz bir ateşti, üniversite yıllarında yavaş yavaş şekle kavuştu. Onu bir kuşa benzetiyordum. Simsiyah tüyleri ıslanmış bir atmacaya.”

1990’ların ortasından 2019’a uzanan Atmaca, bastırılmış bir öfkenin, yönünü arayan bir bilincin izini sürüyor. Bu arayışın ve romanın merkezinde yer alan Ömer; aile, okul ve toplum arasında sıkışmış bir karakter olarak hem kendisiyle hem de dünyayla sert bir hesaplaşmanın eşiğinde durur. Kendini tanıma yolculuğunda aile, arkadaşlık, aşk ve edebiyat, onun için hem sığınak hem de kırılma noktaları hâline gelir.

Hikmet Hükümenoğlu, Atmaca‘da büyümenin kaçınılmaz kayıplarını ve insanın karanlığıyla kurduğu zorunlu ilişkiyi anlatıyor; okuru, geçmişle bugün arasında içindeki atmacayı tanımaya davet ediyor.