Pencerenin dışından bir gölge geçti. Atalay irkildi. Ben de fark ettim: Biri bahçenin duvarının dibinde yürüyordu. “Gördün mü?” dedi Atalay. “Evet.” “Dışarıdan izliyorlar!” 
O anda içimde bir şimşek çaktı. O bulduğumuz klasör, USB, belgeler… Hepsi tesadüf olamazdı. “Bu… tuzak olabilir,” dedim. 
“Birileri, bizi birbirimize düşürmek için bırakmış olabilir.  Bizi birbirimize kırdırmak için!” 
Atalay’ın yüzü terledi. “Sence ne yapmalıyız?” 
“Önce o gölgeyi bulmalıyız,” dedim. “Hani, o akşamki gölgede oturan gizemli adamı pasiflemeliyiz!” 
Pencereye doğru iki adım attım. Gölge tekrar yürüdü. Aynı yönde, uzun boylu, silueti belli belirsiz bir adam. Birden, bahçenin duvarından hızlı bir tırmanış sesi geldi. Bir el, taş duvardan tutundu. Sonra bir ayak… Sonra adam duvarın üstünden atladı.