Ahmet Bey, oğlundan ses çıkmadığını görünce, daha yumuşak ve hatta demokratça bir tavırla, “Evet, söyle hadi. Seni dinliyorum,” dedi.
Atakan, başını bile kaldırmadan verdi yanıtını:
“Baba, ben kendi yolumdan gitmek istiyorum.”
“Kendi yolundan mı gitmek istiyorsun? Ya o yol yanlış yere gidiyorsa? Yine mi gideceksin o yoldan, oğlum?”
Başını kaldırdı. Bu kez kararlı ve kendinden emin bir şekilde; “Yanlış değil,” dedi, Atakan. “Yanlış bile olsa başkalarının doğru yolunda gitmekten daha doğrudur. Kendi yanlış yolundan gitmek, başkasının yolunda gitmekten daha doğrudur.”
“Anlamadım?”
“Kendi yanlış yolundan gitmek, başkasının yolunda gitmekten daha doğrudur.”
“Nedenmiş o? Sadece senin yolun mu doğru...” diyerek devam ediyordu ki, oğlu sözünü kesti:
“Ben maymun değilim, baba. Ben taklitçi değilim. Benim de kendime göre bir yolum var. Kimseye benzemek istemiyorum ben. Özgün olmak istiyorum. Ama sen de, annem de başkaları gibi olmamı, onlara benzememi istiyorsunuz. Sürüden biri olmamı istiyorsunuz. Şunu anlayın artık: Ben başkasının kalıbına giremem. O kalıplar dar gelir bana.”