Ölüm bir son değil, sadece bir kesintiydi.

Güneş, ormanda vahşice katledildiğinde her şeyin bittiğini sanıyordu. Ancak gözlerini “Eşik”te açtığında kendisine bir seçim sunuldu: Ya sonsuz bir hiçlikte anıları silinene kadar bekleyecek ya da ne tam ölü ne de tam diri olan bir “İz” olarak dünyaya dönecekti.

Güneş geri dönmeyi seçti.

Şimdi İstanbul’un karanlık sokaklarında, sadece ölümle temas etmiş olanların görebildiği bir gölge olarak dolaşıyor. Yanında, kendi ölümünü çağıran ama Güneş’in cesedini bularak yaşama tutunan Ada ve dokunduğu her canlıyı küle çeviren lânetli Atlas var.

Onları öldürmek isteyen sadece Mimar ve gizemli “Karanlık Loca” değil; bizzat gerçekliğin kendisi. Güneş, obsidyen bir silaha dönüşen kolundaki o yakıcı güçle intikamını mı alacak, yoksa Eşik ile dünya arasındaki dengeyi bozarak kıyameti mi başlatacak?

“Dünyadaki kural basittir: Sadece ölümle temas etmiş olanlar seni fark edebilir. İzi takip et…”