19.yüzyıl Türk edebiyatının yenileşme ve değişme sürecindebelirli bir zaman dilimi için bir dönem adı olarak düşünülen/teklif edilen “Ara Nesil” (1880-1896), kendisinden önceki Tanzimat edebiyatından tevarüs eden edebî birikimi hem nipeten yeni biçim ve içeriklerle zenginleştirmiş hem de gerçekleştirilen tercüme faaliyetleriyle dönemin edebiyat anlayışına farklı bir soluk getirmeyi başarabilmiştir. Bu devirde neşvünema bulan sanatkârların katkı ve katılımları ile elde etmiş oldukları edebî müktesebatı kendilerinden sonraki edebî topluluğa aktarmaları durumu ise, söz konusu neslin “Ara(da) kalan bir nesil” olgusuna dönüşmesi sonucunu doğurmuştur. Bu neslin kaydadeğer edebî şahsiyetlerinden olan Mustafa Reşid Bey de, eserlerinde tercih ettiği gerek şekil özellikleri gerekse de içerik hususiyetleri bakımından içinde yetiştiği nesle uygun olarak “arafta kalan bir” yazar olarak dikkati çekmektedir.