“Kör bir kuyuda yitirmiştim ben aslımı. Bir avare gibi yaşayıp gidiyordum ta ki o kara gözlerde görene kadar benliğimi. Ne vakit o kokuyu soludum, o anda buldum kendimi. Ne vakit o sesi işittim, o demde açtım gözlerimi. Bir kadının nefesinde soluklandığımda anladım ben canı, cananı… Nefis dediğin riyayla, hakikatli kara sevdayı.”
-Seyyid Han Cihanşah

Koca koridorda yapayalnızdı, kimseler yoktu. Bir kendi vardı bir de etrafında kol gezen ölüm. Yalpalayarak duvar dibine doğru attı adımlarını. Sert sandalyeye güçsüz bir şekilde oturduğunda çakır gözlerinin hedefi karşısındaki bomboş duvardı ve gözyaşları sicim gibi akıyordu. Telefonu susmak bilmiyordu, elini cebine atıp bakacak gücü bile yoktu. Elden ayaktan düşmüştü sanki, öylece iki büklüm oturuyordu.

Meryem direncini kırmıştı, onu güçten düşürmüştü “Meryem,” diye fısıldadı duçar olduğu karanlığın içinde. Sanki Meryem onu duyacakmış gibi, bîçare sesini duyurmaya çalıştı. “Meryem, beni nefessiz bırakma.”

Meryem’e bir şey olacak olursa eğer hiç kuşkusuz nefessiz kalacaktı, Seyyid Han.