Bir türkü düştü kalbe… Önce bir annenin unutuşuna, sonra bir babanın unutulmayışına, Yörük ataların gülüşüne ve bir evlâdın yaralarına değdi. Silifke’de Göksu’dan esen rüzgâra, Taşucu’nda denizin tuzuna karıştı, yayla yollarında bir ceviz yaprağına tutundu, asker ocağında üşüyen bir yüreği ısıttı.
Rıfat Yörük bu anı kitabında sözle değil sesle yazıyor; şarkılarla, türkülerle konuşuyor. Her satır bir ezginin gölgesi, her hikâye bir melodinin yoldaşı oluyor. Bu yüzden sayfalar sadece çevrilmiyor; dinleniyor, duyuluyor, için için hissediliyor.
Okurken bir yerde durup kulak verseniz belki siz de kendi türkünüzü, kendi şarkınızı duyacak ve gönlünüze açılan kapıyı aralayacaksınız.