Her insanın içinde bir irade zayıflığı mutlaka vardır. Gerçek hayatta ve hayal dünyasında bütün iradesini kaybeden Karsu, yeni bir hayata, umuda ve aşka yelken açmak için tertemiz bir yolculuğa çıkar. Samanyolu’nun eteklerinde bir ada, “Haydi, ebedî baharın ülkesine!” der ona. Fakat hayat öyle naçar, öyle bitkindir ki… İlacı zehirden ayıran tek şeyin doz olduğunu işte o zaman kavrar. Hayatına tam da bu kırılmada Beyazıt dâhil olmuştur. Karsu, ruhundaki bütün sırları bir kara kutuya mühürler ve Ege’nin serin sularına emanet eder. Fakat o kara kutuyu açanlar, hakikatin sadece cılız bir yankısını duyabileceklerdir. Hikâyenin asıl yükü, Karsu’yla beraber Polente Feneri’nin sert rüzgârlarına ve Ege’nin derin sularına karışacaktır. Tabii içindeki nehir, o adaya bir gün ulaşabilirse...