Kınalızade Ali Efendi’nin 16. yüzyılda kaleme aldığı "Ahlâk-ı Alâî", Osmanlı düşünce geleneğinin en kapsamlı ve sistematik ahlak kitabıdır. Eser, sadece bireysel erdemleri değil; aile düzenini ve devlet yönetimini de içine alan devasa bir "yaşam nizamı" sunar. Kınalızade, Aristo ve Farabi gibi filozofların mirasını, İslam ahlakıyla sentezleyerek üç temel bölüme ayırır: Bu bölüm, insanın kendi nefsiyle olan mücadelesini ve karakter terbiyesini konu alır.
•    Dört Temel Erdem: Kınalızade, tüm güzelliklerin şu dört kökten türediğini savunur: Hikmet (Bilgelik), Şecaat (Yiğitlik), İffet (Ölçülülük) ve tüm bunları dengeleyen Adalet.
•    İtidal (Orta Yol): Erdemin, iki uçtaki rezaletin tam ortası olduğunu belirtir. Örneğin; cesaret, korkaklık ile çılgınlık (tehevvür) arasındaki altın dengedir.
Kınalızade, aileyi devletin küçük bir kopyası, devleti ise ailenin büyütülmüş hali olarak görür.
•    Ev Yönetimi: Evin reisinin görevlerini, eşler arasındaki sevgi ve saygı bağını detaylandırır.
•    Çocuk Eğitimi: Çocuğun doğumundan itibaren nasıl yetiştirilmesi gerektiğini, ona güzel isim verilmesinden sanat ve zanaat öğretilmesine kadar pedagojik bir yaklaşımla ele alır.
•    İktisat: Evin rızkının helal yoldan kazanılması ve israftan kaçınılması üzerinde durur.
Bu bölüm, toplumun huzur içinde yaşamasının yollarını ve hükümdarın vasıflarını anlatır. Kınalızade’nin buradaki en meşhur katkısı "Adalet Dairesi" (Daire-i Adliye) formülüdür.
Osmanlı siyaset düşüncesinin özeti olan bu döngü şöyledir:
1.    Adalet, dünya huzurunun temelidir.
2.    Dünya bir bahçedir, duvarı Devlettir.
3.    Devleti ayakta tutan Şeriat (Kanun)dır.
4.    Şeriatı koruyan Mülk (Hükümdar)tür.
5.    Hükümdar ancak Ordu ile güçlü olur.
6.    Orduyu toplamak için Servet gerekir.
7.    Serveti toplayacak olan Reaya (Halk)dır.
8.    Halkı devlete bağlı tutan ise yine Adalettir.