Ansızın sert bir rüzgâr esmeye başladı. Zürafa Koyu’nun yüzeyi öyle bir ürperdi ki gördüğüm şeyin, yerin dibindeki bir zelzeleden kaynaklandığını sandım. Suyun ürpertisini, duymaya alışık olduğum çayırın acıklı ıslığı izledi. Ama bu defa her çalı, her yaprak, gelincikler ve diğer çiçekler öyle güçlü bir etkiyle sarsılıyor, titreşiyorlardı ki tanıdığım, bildik sesin ötesinde etki bırakan kudretli bir sedaydı bu. İçim darmadağın olmuştu. Kesinlikle çayır ağlıyordu. Bütün gücüyle, her bir otu, çalısı, yaprağı, çiçeği, yalnız nar ağacıyla birlikte, üniversite radyosunda duymaya alışık olduğum senfoni orkestrası icraları benzeri toplu bir hâlde feryat ediyordu çayırı çayır yapan her şey. Gelincikler de o narin yapraklarıyla ağlıyordu. Benim de gözlerim önce doldu, sonra çayırla birlikte ağlamaya başladım. Kendimi bildim bileli günahsız sevdiğim, bana masum çocukluğumu çağrıştıran çayırla iki kadim arkadaş gibi o gece karşılıklı ağlaştık.