Devrilen bir fincanın sesi, bazen bir çığlıktan daha çok yankılanır.

Masada yayılan kahve lekesi, silinmeyen izler bırakır. Tıpkı söylenmemiş sözler gibi. Tıpkı bir sabah ansızın gidip de arkanda bıraktığın boşluk gibi. Tıpkı yıllarca yutkunup da anlatamadığın o tek cümle gibi.

Öykü Has, Acı Kahve’de hayatın en keskin köşelerine bakıyor. Aile sofralarında büyüyen sessizliklere, gece yarısı içilen tek kişilik kahvelere, telvenin dibinde bekleyen sırlara. Bu, unutmakla hatırlamak arasında sıkışmış insanların, dökülenin ardından kalanla yaşama hikâyesi.

Bazı acılar şeker kabul etmez.  
Bazı vedalar telveyle mühürlenir.

Ve bazı fincanlar, bir kere devrildi mi, bir daha asla dolmaz.