Modernleşen Türkiye`nin siyasal hafızasında 1960-1971 dönemi, kitlesel gençlik hareketlerinin "sınıf" siyasetiyle eklemlendiği ve ideolojik radikalizmin birer paramiliter güç olarak yapılandırıldığı kritik bir laboratuvardır. Bu çalışma; 1961 Anayasası`nın sağladığı özgürlük alanının nasıl bir "anarşi" gerekçesine dönüştürüldüğünü, Fransa 68`inin yerel kodlarla yeniden üretilişini ve yasadışı cunta faaliyetlerinin öğrenci hareketlerini nasıl manivela olarak kullandığını yapısal bir analizle sunuyor. İdeolojik saflaşmaların sokak çatışmalarına, öğrenci cemiyetlerinin ise terörize yapılara dönüşme sürecini, asker-sivil bürokrasi ile sokağın etkileşimi üzerinden takip eden eser; dönemin "zinde kuvvetler" algısını ve siyasal şiddetin ontolojisini yeniden tartışmaya açıyor.
