Dokunduğu pürüzlü saray duvarları acının, insanlığın çekebileceği tüm zorlukları çekmiş bu insanların iç sesiydi. Geçmişin izlerini taşıyordu. Zihninde geçmişi canlandırmaya çalışırken annesinin sözü sahneleri bir an durdurdu.

*Ne kadar zengin olursan ol asla geçmişini unutma. Hep geçmişle yaşa demiyorum sana ama nereden, nasıl, neleri yaşayarak geldiğini unutma. O zaman emin adımlarla ilerleyebilirsin.*

Gölge`nin kaderini, ya hostelde kalmak ya da dışarı çıkmak belirleyecekti.

Neyin doğru neyin yanlış olduğunu nasıl bilebilirdi ki?