İnsan zihni, en güvenli sığınak mıdır?
Yoksa en tehlikeli hapishane mi?
Semih’in hayatı, hatıralarının içine sızan bir yabancıyla parçalanmaya başlar.
Ölmüş babası ona bir şey anlatmaya çalışmaktadır.
Ama anlatılan şeyler, gerçeği değil; gerçeğin değiştirilebilir hâlini işaret eder.
Hatıralar içinde hatıralar, gerçeklik içinde simülasyonlar…
Bir virüs gibi yayılan bir bilinç ve silinmek üzere olan bir baba figürü…
Zaman, zihinde bükülür.
Ve insan, en çok güvendiği şeye yenilir.